Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης...

Καλοκαίρι 1987-Δεν το πιστεύω ότι κάποτε ήμουν δεκαεπτά ετών...

Αφιερωμένη στην alis

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗ...

Στην γειτονιά. Στην αυλή. Εκεί που μεγάλωσα. Από παιδί, έφηβη. Μετά γυναίκα. Εκεί που έγινα...ανάπηρη. Κάθομαι τώρα. Μόνη. Στην γειτονιά. Στου σπιτιού μου την αυλή. Οι φωνές με κυνηγούν. Και όμως δεν τρέχω. Είμαι ακίνητη. Εκεί που μεγάλωσα. Τώρα το γνωρίζω. Είμαι ανάπηρη. Οι φωνές όσο και αν προσπαθούν δεν με προλαβαίνουν. Παράξενο. Μια ανάπηρη. Στην σκιά ενός δέντρου που φύτεψα όταν η μαμά και ο μπαμπάς...Αν θυμάμαι καλά, τότε, εκείνοι οι άνθρωποι ζούσαν. Τώρα δε ξέρω που βρίσκονται. Μάλλον σε μια πιο βαθιά σκιά από την δική μου. Χωρίς να θυμάμαι ούτε το όνομά μου. Πολλά δεν θυμάμαι. Αλλά ξέρω κάτι. Πολύ σημαντικό. Ξέρεις κάτι; Τώρα είμαι παιδί. Μικρό. Πολύ μικρό. Μόνο οι γάτες με αναγνωρίζουν. Στην έβδομη ψυχή τους. Μετά από όσες έχασα. Τα σκυλιά αλυχτούν. Γαβγίζουν λυσσασμένα κάτω από την σκιά ενός δέντρο. Εκείνου που φύτεψα. Εκείνου που σκαρφάλωσα. Στην κορυφή. Ήθελα να δω πιο μακριά. Τώρα; Επεσα; Μια ερώτηση χωρίς απάντηση. Τι να απαντήσω. Είμαι μικρή και τα γράμματα φτιάχνουν λέξεις δίχως να μου μιλούν. Εγώ, όχι. Δεν ξέρω. Μόνο νά* γύρισα στην γειτονιά. Στην αυλή. Ανάπηρη. Αλλά ευτυχώς...είμαι κοντά. Να σου πω κάτι; Ειμαι πολύ κοντά.....

...αφιερωμένο που επέστρεψε....